het-grootste-avontuur-ter-wereld-artikel

Het grootste avontuur ter wereld

Vier Brabantse vrienden reden in veertig dagen in een Renault Kangoo van Londen naar de Mongoolse hoofdstad Ulaanbaatar.

Het grootste avontuur ter wereld

gepubliceerd in The Big Black Book, najaar 2014

Een derde van de wereld rond in een Renault Kangoo. Het was vorig jaar de zomervakantie van de Brabantse vriendenclub Jason, Lex, Tom en Ferry. In veertig dagen reden ze van Londen naar de Mongoolse hoofdstad Ulaanbaatar.

tekst: Emiel van Dongen

De wegen naar Mongolië zijn een grote uitdaging, de grensovergangen zo mogelijk nog een grotere. “In Centraal-Aziatische landen zijn alle douaniers corrupt, al slaan de Oezbeekse grenswachten alles. Allemaal willen ze spullen van je hebben. Het zijn net kleine kinderen”, constateert Jason Keizer (27).

Een Kazachse douanier eist bijvoorbeeld drie poncho’s die in de auto liggen en een collega gebiedt informaticus Lex om een computer na te kijken. Een Oezbeekse grenswachter heeft het, na zeven uur wachten bij de grens, voorzien op drie voetbalshirts en -broekjes. Om überhaupt bij die grens te komen, heeft een soldaat eerder al vijftig dollar geïncasseerd. Later, bij het binnenrijden van Oezbekistan, eigent een agent zich een flesje whisky toe omdat hij het kenteken ‘moet’ noteren.

De grootste tegenslag van de reis is ook een douanekwestie. Als ze twee weken onderweg zijn, blijkt het visum voor Rusland een ‘enkele entree’ te zijn, terwijl ze twee keer door het land moeten. Op dus naar Oezbekistan, waar de dichtstbijzijnde Russische ambassade is. Het kost de mannen vier dagen extra. Vanaf dat moment is er geen tijd meer voor toeristische uitstapjes. Ze moeten plankgas naar Ulaanbaatar, de terugvlucht over een week of vier wacht namelijk niet.

Het idee voor de trip ontstond in 2009 in een hostel in Boekarest. De vier mannen, die elkaar kennen uit hun geboortedorp Dongen in Brabant, spreken daar een jongen die op dat moment meedoet aan de Mongol Rally. Ze hangen aan zijn lippen wanneer hij vertelt dat deelnemers in een oud barrel van Londen naar Ulaanbaatar rijden.

De Mongol Rally, die geen wedstrijd is, wordt wel ‘het grootste avontuur ter wereld’ genoemd. Letterlijk klopt dat ook bijna, aangezien de teams 16.000 kilometer moeten afleggen. In auto’s die totaal niet geschikt zijn voor de rally (denk: Smart, Fiat Punto, Suzuki Swift en een enkele versleten ambulance), terwijl er geen enkele technische of facilitaire ondersteuning is voor de teams. En dat allemaal voor een betere wereld, want de teams moeten minimaal duizend Britse ponden voor goede doelen inzamelen. Na anderhalf jaar voorbereidingstijd doen de mannen vier jaar na Boekarest zelf mee onder de naam The Ramblin’ Men.

Sigarettentruc 
Op zaterdag 13 juli 2013 stapt het viertal in de Kangoo. Eerst rijden ze naar de starthappening in Engeland om andere teams te leren kennen. Leuk voor onderweg. Maar vooral ook handig, zo blijkt later. De reis begint ontspannen met een openingsfeest in een kasteel, een kampeerpartij in de tuin van de Belgische Abdij van Grimbergen, een Rally-drinkgelag in een Tsjechisch kasteel en een bezoek aan Auschwitz.

Het avontuur begint pas echt in Oekraïne. De wegen worden alsmaar slechter en de grenswachters irritanter. Als buitenlanders in een opvallende auto – de knalgele Kangoo is volgeplakt met reclamestickers en een wereldkaart – worden The Ramblin’ Men ook steeds vaker van de weg geplukt door politieagenten.

Tom Rijvers (28): “We hadden een trucje geleerd van een Amerikaans team. In de auto hadden we een pakje sigaretten en een aansteker liggen, hoewel we allemaal niet roken. Werden we van de weg geplukt, dan liep een van ons naar de politie toe. Sigaretje aanbieden, er zelf onwennig eentje opsteken en vervolgens heel stoer kijken. Terwijl de rest in de auto zat te gieren.” Het scheelt de mannen heel wat boetegeld, dat ze ’s avonds opmaken aan spotgoedkope wodka of pils.

Narcoticabrigade 
De vele omkopingen zijn de enige vorm van criminaliteit die de coureurs meemaken. Een paar keer is het wel spannend. Zo doen burgers zich voor als narcoticabrigade en zeggen dat ze de Kangoo willen doorzoeken. En in het holst van de nacht zien Ferry en Lex (de broer van Tom) schimmen rond de auto sluipen, waarin ze dan slapen.

Vooraf hebben de mannen goed nagedacht over hun veiligheid, waardoor ze bijvoorbeeld met een grote boog om de Kaukasus rijden. Getuige de verhalen van andere teams, is het onmogelijk op alles voorbereid te zijn. Ferry van Kessel (26): “Een Nederlands team lag in Iran in zijn tentje te slapen toen dat werd opengesneden met zwaarden. Ze werden vastgebonden en moesten hun geld en paspoorten inleveren. Hun auto hebben ze op een slinkse manier kunnen houden, zodat ze nog weg konden komen uit de woestijn.”

Al met al hebben de vrienden veel geluk gehad, beseffen ze. Ook qua autopech. De auto krijgt een losse stuurophanging en later ook een loszittend motorblok. Beide euvels worden nét op tijd ontdekt en verholpen, met dank aan een automonteur uit een Spaans team waar ze in Mongolië mee samenrijden. Tom: “Ons 1,2 liter Kangootje bleek opperbest te zijn. We hebben zelfs een andere auto door een rivierbedding meegesleept naar een garage.”

Pure gastvrijheid
De wegen – of wat daarvoor moet doorgaan – in Oekraïne, Rusland, Kazachstan, Oezbekistan en vooral Mongolië zijn een auto niet gunstig gezind. Vaak zijn de dirt tracks naast de weg nog beter dan de weg zelf. Soms liggen er hopen zand op de weg die alles blokkeren; dan is het even stevig scheppen met zijn allen. Vanaf het tweede deel Rusland naar Ulaanbaatar is er geen sprake meer van wegen, daar liggen alleen autosporen door de steppe.

Tegenover de povere infrastructuur, staat het overweldigende landschap. De landen zijn precies zoals de vier hadden verwacht. Immense vlaktes, afgewisseld met woestijn, woeste bergen, veel niets, af en toe iemand op een paard of kameel en om de tientallen, soms honderden kilometers een dorpje of stad.

De mensen zijn er vriendelijk, al blijft communiceren met ze moeilijk omdat ze geen woord Engels spreken. Jason: “Toch konden we wat contact krijgen. Dankzij de kaart op de motorkap wisten we altijd wel duidelijk te maken dat we naar Ulaanbaatar gingen.  En we hadden speelgoed meegenomen voor de kinderen.”

Meestal slapen de jongens in tentjes of de auto. Om de paar dagen verblijven ze in een hotel om te douchen, fatsoenlijk te eten en te slapen in een echt bed. In Mongolië strijken The Ramblin’ Men en vijf andere teams een nachtje neer bij drie Mongoolse families. Ferry: “Pure gastvrijheid! Ze hadden wat te eten en te drinken voor ons en we mochten hun computer gebruiken. Ik heb toen ons blog geüpdatet en twee gigabyte Mongoolse muziek op een usb-stick gezet voor in de auto.”

Tom is het zelfs gelukt om vrienden te worden met een Mongool. Tom: “De op een na laatste avond hadden we al aardig wat biertjes op in een jeugdherberg. Daar kwam een Mongoolse keelzanger optreden die met lepels op zijn hoofd en wangen ging slaan. Ik had het niet meer! Later heb ik nog een hele tijd met die man zitten praten.”

Kaasfondue 
Op dag veertig rijdt de Kangoo in een konvooi Ulaanbaatar binnen. De negen andere rallyauto’s zijn ze in een mum van tijd kwijt in de complete verkeerschaos die de stad overheerst. De radio heeft het inmiddels begeven, dus zetten ze de net aangeschafte pop van de zanger Psy steeds maar weer aan, die Gangnam Style voor ze danst en zingt. Om acht uur ’s avonds rijden ze eindelijk over de finish, als 122e team. Ongeveer 180 van de 223 gestarte teams halen uiteindelijk de eindstreep.

De volgende avond feesten de vrienden goed bij de finishline party. Althans, achteraf kunnen ze slechts vermoeden dat het mooi was. Toms camera kan het in ieder geval niet meer navertellen, die sneuvelde in het heetst van het feestgedruis. Na wat sightseeing, een kaasfondue bij een Zwitsers team en nog een drankrijke avond, nemen de heren op dag 45 het vliegtuig terug naar Amsterdam.

Het viertal durft er veel om te verwedden dat er een vervolg komt. Jason: “Onze Oost-Europa reis was in 2009, Mongolië in 2013, dus in 2017 moeten we weer iets groots ondernemen. De Panamerican Highway van Zuid- naar Noord-Amerika bijvoorbeeld. Of op een brommer naar de Noordkaap rijden, zoals een andere Rally-deelnemer heeft gedaan.” Tom: “Als je met zo’n kleine auto door de Gobiwoestijn naar de andere kant van de wereld kunt rijden, kom je ook met een brommer op de Noordkaap.”

Het kostenplaatje

In totaal hebben de Mongolië-gangers 22.000 euro opgehaald, waarvan vier maal 2.200 euro eigen inleg. Van dat geld is zo’n 5.500 euro naar goede doelen gegaan. De rest is besteed aan onder meer visa, logies, omkoopgeld, eten, drinken en drank, benzine, spullen voor onderweg en vliegtickets terug.  

Hee, jij daar!

Waarom zou je niet een keer een mailtje aan mij sturen? Ik beloof je dat ik je terugmail.

Not readable? Change text. captcha txt